حیرون

دوستانی که به نوعی دنبال مهاجرت و یا ادامه تحصیل در خارج از کشور هستند مطمئناً سروکارشون با فرم شماره 12 افتاده. این یه فرمه که اگر تکمیل و تحویل حراست وزارت بهداشت نشده باشه، دانشگاه صادرکننده مدرک تحصیلی در ایران هیچ پاسخی به مراجع استعلام کننده مدرک تحصیلی از خارج از کشور نمی ده و عملا انجام هر پروسه ای که نیازبه تأیید مدارک تحصیلی توسط دانشگاه های علوم پزشکی  داشته باشه وابسته به این فرمه. تو این فرم علاوم بر اطلاعات شخصی و دانشگاه های محل تحصیل باید اطلاعات سفرهای خارجی هم که رفتید ثبت بشه و همراه با کپی صفحات دارای ویزا یا مهر ورود و خروج گذرنامه تحویل داده بشه. مدرک دیگه ای که حتما باید برای تحویل دادن این فرم همراهتون باشه مجوز تحویل مدارک تحصیلی هست که توسط دانشگاهی که ازش فارغ التحصیل شدید صادر میشه به اضافه یک عکس جدید. خلاصه اینکه بعد از مدت ها بالاخره موفق شدم تنبلی رو کنار بذارم و فرم رو تحویل بدم. برای تحویل فرم به ساختمان وزارت بهداشت در شهرک غرب، طبقه ششم، ورودی چهار، اداره فارغ التحصیلان داخل مراجعه کردم. برای اطلاعات سفرها همونجا گفتند که فقط مواردی که تو آخرین پاسپورت هست رو وارد کنم و نیازی به سفرهایی که تو پاسپورت های قبلی ثبت شده نیست. همونجا روی فرم یه نامه زدن و خودشون فرم رو برای حراست وزارتخونه فرستادند و نیازی به مراجعه حضوری به حراست نبود

فرم رو میتونید از اینجا دانلود کنید

این مهاجرت هم شده برای ما کابوسی. برنامه زندگی کاملا نامشخصه و هرچقدر هم سعی می کنم خودم رو قانع کنم که برنامه ریزی رو بدون توجه به پروسه مهاجرت انجام بدم باز هم نمی شه. مخصوصا با این وسواس فکری که دائم یقه منو میگیره و وسط هرکاری باز منو یاد این قضیه میندازه.انقدر به این روند و اینکه چکار باید بکنیم فکر کردم که برای مدتی این پروسه مهاجرت شب ها تو خواب هم دست از سرم بر نمی داشت. بالاخره حدود دوهفته قبل ایمیلی از مشاور محترم رسید مبنی بر اینکه مدیکال ما هم از ورشو صادر شده. طبیعتا خیلی خوشحال شدم از اینکه یک قدم در پروسه مهاحرت به جلو رفتیم و از نگرانی هایی که در مورد گیر دادن آفیسرهای محترم به مدارک داشتیم خلاص شدم اما به زودی این ذهن درگیر و وسواوسی من با افکار نگران کننده و دلهره های دیگه ای پر شد. اولین نگرانی این بود که نکنه تو آزمایش ها مشکلی داشته باشیم. تا روز انجام معاینات و آزمایشات دیوونه شدم. بدتر از همه اینکه روز بعد از انجام آزمایشات فرمودند که گلوکزوری داشتم و باید آنالیز ادرار تکرار بشه. من هم که کلا استرسی و تا شب خودمو کشتم. آخرش ساعت 11 شب رفتم به بیمارستان محل رزیدنتی و  یه قند خون و آنالیز ادرار مجدداً چک کردم. خودم هم ترسیده بودم که نکنه این وسط دیابت گرفته باشم. خلاصه نتایج نرمال این ها رو که دیدم خیالم یکم راحت شد و فردا دوباره برای تکرار آزمایش مدیکال به آزمایشگاه معرفی شده رفتم. از طرفی سولماز هم هیپوتیروئیدی داره و ما هم برای اینکه صداقت رو حفظ کردی باشیم به پطشک معتمد گفتیم. خوشبختانه براش آزمایش اضافه درخواست نکرد و فقط خواست تا از یه متخصص داخلی نامه ای مبنی بر تحت کنترل بودن بیماریش بگیریم که این هم به لطف پسرخاله محترم به راحتی انجام شد. خلاصه بعد از اتمام کارهای مدیکال از اونجا که ذهن وسواسی باید همیشه دنبال ممشکل بگرده دائم دارم به این فکر می کنم که نکنه مشکل دیگه ای در پروسه مهاجرت بعد از مدیکال پیش بیاد. استرس ایراد گرفتن از پرونده و هزار تا کوفت و زهر مار دیگه بازم برگشته و اذیتم می کنه. اما مسأله ای که بعد از انجام مدیکال خیلی فکرم رو به خودش مشغول کرده، با توجه به جدی تر شدن احتمال گرفتن ویزا فرایند بعد از مهاجرته. تازه استرس اینکه بعد از اینکه رفتیم چه خواهد شد جدی شده وباید براش یه فکری بکنم. دارم شورع می کنم برای امتحانات اونجا خوندن و دنبال گواهی اینترنی و فرم شماره 12 و … افتادم واسه انجام کارهای ثبت نام. دوستان اگه در این مورد تجربه دارن ممنون می شم که کمکم کنن.

مشکل دیگه اینه که تصمیم دارم اواسط مهر که امتیازم برای پروانه کار تو تهران کامل میشه از بلوچستان بیام تهران. اما حالا با این وضعیت و با غیرقابل پیش بینی بودن پروسه زمانی پیش رو اصلا نمی دونم چیکار کنم. بیام؟ نیام؟ خونه بگیرم؟ نگیرم؟ اصلا چکار باید بکنم…

خلاصه اینکه ذهنم خیلی درگیر این چیزاست و هزار تا فکر مسخره دیگه که خودم هم گاهی خندم میگیره ازشون. دعا کنید که این مرحله رو به خوبی و خوشی بگذرونم و پروسه مهاجرتمون هم با موفقیت به نتیجه برسه…